Uiteraard bestaan er raszuivere kunstenaars. Kundige handwerkers die zich met aan autisme grenzende toewijding een ambacht eigen hebben gemaakt. Ik heb waardering voor deze klasse. En respect. En bewondering. Het zijn unieke, verheven zielen die hun leven aan de kunst hebben geofferd en ik neem ze daarom vanzelfsprekend serieus! Sterker nog, al zegt hun werk me in de meeste gevallen minder dan een grasmaaier-gebruiksaanwijzing in het Mandarijn, ik heb er geen enkel probleem mee als deze meesters zich elitair gedragen. Welnee, zij zijn de elite, dus wie zou het anders moeten doen?! Geen netvlies dat daar geprikkeld door zal raken.

Echter, van een bepaald deel van de creatievelingen, die in de schaduw van deze toplaag opereert, beginnen mijn kijkers we te jeuken. Het zijn de mindere goden die zich, volkomen ten onrechte, wel bij de elite wanen. Niet gehinderd door enig relativeringsvermogen, nemen ze zichzelf en hun werk verschrikkelijk serieus en verwachten daarbij vervolgens ook nog eens dat ik dat ook doe. Bij te direct contact met een van dit soort omhoog gevallen gamma kwasten is er geen familieverpakking oogdruppels die mijn nog kan redden van een brandende blindheid!

Ook al ben je geen hoogvlieger, je mag van mij best een tissue langs je zweterige oksel halen om die vervolgens via een microscoop op de muur te projecteren. Ga je gang, doe maar lekker gek. En als je daarna de hele ruimte lekker cros mediaal wil vullen met een onheilspellende soundscape waarvan mijn hartritme off-beat gaat lopen, dan vind ik dat ook nog prima. Echt, geen enkel probleem. Maar als je vervolgens aan komt met een uit je tenen gezogen kut verhaal waarin je met een stalen blik in je ogen gaat verkondigen dat je werk een autonoom onderzoek is naar de Palestijnse sprinkhanenplaag van 1915, de positie van deze zespotige proteïnebommen ten opzichte van het wereldvoedselprobleem en de zichtbare relativiteit van eenzaamheid, dan kan ik het gevoel niet onderdrukken dat er op cultuur nog een hoop te bezuinigen valt en is diegene serieus nemen echt het laatste wat ik zal doen. Tergend irritant vind ik ze, en bovendien een gevaar voor mijn gezichtsvermogen.

En het kan ook gewoon zo makkelijk anders. Bij de expositie van ‘Los Bastardos’ bijvoorbeeld, Een collectief bestaande uit drie schoften van kerels waaraan je op aanzienlijke afstand al onmiskenbaar kan ruiken dat ze niet tot de elite behoren en dat ook nooit zullen doen. Toch zal je ze niet snel op ongepast elitair gedrag kunnen betrappen, omdat ze daar duidelijk ver boven staan. Bovendien nemen ze het ‘zichzelf niet serieus nemen’ zo verschrikkelijk serieus dat ze het, oké bijna dan, tot echte kunst hebben weten te verheffen. Prima kerels met prima werk waar ik gewoon zonder oogdruppeltjes langs kan wippen om een paar pakjes ‘Turkisch Special Light’ leeg te roken.

Expositie ‘Roken als een Turk’ van Los Bastardos vrijdag 10 mei bij PIP:
https://www.facebook.com/events/526852974018519/?fref=ts 

Check:

De sets van Makcim en EL-P worden gekenmerkt door elegantie, dynamiek en sensualiteit: eigenschappen die eigenlijk helemaal niet te combineren zijn. Maar bij deze mannen maken ze allemaal deel uit van het karakter van hun volwassen muziek. Verwacht ritmische, diepe en toch verfrissende, meeslepende en strak geregen housegrooves die resulteren in een wonderbaarlijke continue flow, nergens onderbroken door clichématige climaxen. Stijloverstijgende en genuanceerde dance music die louter vreugde brengt en nooit tot fronsen leidt.

Verheug je op een perfecte nacht vol groovy en funky (deep)tech-house van een zeer hoog niveau!

Videootje:

Meer beelden op https://www.facebook.com/DJMakcim

∆LL NIGHT L∆NG pres. 6 HRS SET BY MAKCIM & EL-P:
https://www.facebook.com/events/110197822484284/

Jockelien Vesthagel is muziekliefhebber en emigreert binnenkort naar Berlijn.

Foto door Rosa van der Wal

In een woestijn is er soms een oase om de dorst te lessen, in een droge savanne komt er af en toe een fatamorgana aan de rand van de horizon te voorschijn. In de Haagse steppe die de Binckhorst heet is er Sandro Bruti die als levende legende oude ambacht combineert met whisky proeverijen, Ierse muziek, kabouter liefde en Italiaanse kookkunst. Het lijkt een onmogelijke samenstelling, maar hij weet het moeiteloos te combineren met het runnen van Yero papier, de fabriek die al 3 generaties lang gevestigd is in een zijstraat van de Binckhorst. Met zijn Jerommeke achtige postuur, zijn brede glimlach en een venijnige rechtse hoek kookt hij iedereen gelukkig. Hij importeert echte producten uit Italie en combineert deze met Haagse ingrediënten en een hoop liefde. Dit resulteert in gerechten waar je niet om heen kan zo lekker. Ruw en verfijnd tegelijkertijd terwijl zijn tekst en uitleg je meenemen naar een tijd die nooit lijkt te hebben bestaan.
Vanavond zijn wij verheugd weer de eer te hebben om Sandro’s heerlijk kookkunsten te mogen presenteren. Voor ‘Poezie for Dinner‘ stelde hij een menu samenvoor waar we nu al de vingers bij aflikken:

VOOR:Antipasto op basis van italiaanse kaas/pecorino, gegrilde aubergines/melanzane, gemarineerde tomaten in bruschetta stijl, goed brood en heerlijke parmaham.

HOOFD: Penne pasta met 2 verschillende sausen: een saus op basis van gepelde tomaten/olijfolie/knoflook/verse pepers/verse basilicum en een romige saus op basis van zucchini/courgettes, creme fraiche, knoflook, ui en wat zwarte peper.
Beide pasta-sausen worden uiteraard geserveerd met geraspte parmezaanse kaas.

NA: Peren-ricotta taart uit de italiaanse Amalfi regio ten zuiden van Napels, een topproduct van een ware Maestro genaamd Salvatore de Riso.

Howdy Vinyl Richie, voor de vele mensen die jou niet kennen kun je een kleine introductie geven van jezelf?

Ik kom uit The Bronx, New York en sinds ik hier woon hou ik ervan om te wandelen van de Grote Markt richting het kanaal bij het ziekenhuis. Daar kijk ik naar de babyzwaantjes en de eenden. Ik heb geleerd dat meeuwen niet de meest vredige vogels zijn, ze zijn een beetje de hooligans van de stad. En heb je ooit een normale duif gezien of een hele jonge? Ze zijn fucked up, in plaats van ze kanker te geven zouden jullie een zorgverzekering moeten fixen voor die beesten. Dat is eigenlijk alles wat ik te zeggen heb.

Hoe ben je in godsnaam in Den Haag terecht gekomen dan?

Liefde. Mijn vriendin komt hier vandaan. De laatste jaren reisde ze op en neer naar New York en nu ben ik aan de beurt. Ik blijf hier sowieso een jaar en vind hier veel inspiratie voor mijn boek.

Je bent ook schrijver?

Ja naast draaien, muziek maken en socializen met vrienden hier, schrijf ik graag. Denk aan essay’s en lyrics voor tracks. Thuis heb ik geen internet, dus weinig afleiding. Een van mijn doelen is een kookboek schrijven trouwens.

Wat voor muziek produceer je?

Vooral Hip Hop, maar de laatste tijd ben ik veel piano aan het spelen en jazz akkoorden aan het leren. Het voelt heel tof om achter een piano te zitten.

In New York heb je succesvolle Hip Hop feestjes gegeven met je broer, kun je vertellen hoe dat was?

Op blocparties kon je me vinden naast de speakers. Alle kids die wilden draaien stonden altijd bij de speakers.  Op een gegeven moment in mijn leven ontmoette ik mijn halfbroer en hij was een underground rapper en ik was dj. We gingen samenwerken voor End Of The Weak, een open mic party die al dertien jaar iedere zondag plaats vindt. Mijn eerste residency was toen ik zeventien jaar was in 2002, dus toen ik op de middelbare school zat ging ik al naar de club in The Lower Eastside om te draaien.

Je hebt een residentie in Zweden en nu ook in PIP. Hoe vind je dat?

Ja een vriend van me van End Of The Weak ging verhuizen naar Zweden en is daar feestjes gaan geven, en toen ben ik er een keer naar toe gegaan om te draaien en ze vonden me tof. PIP is cool, ‘PIP puts the P.I.P. in PIMP’ hahaha. Ik wilde dat al heel lang zeggen…Maar goed, ik was in Den Haag niet zo zeer gefocust op draaien, maar via een vriendin die overigens in het bestuur zit van PIP, kwam ik hier terecht. Bovendien was die eerste Avondwinkel mijn verjaardag, dus misschien was het wel een gig uit medelijden, ik weet het niet. Hoe kun je nee zeggen tegen David en Steven die je de beste koffie geven terwijl Boogie op je schoot ligt?

Deze nonchalante houding irriteert me soms maar is gelukkig, na een korte doe-het-zelf psychoanalyse, geheel aan mijn ouders te wijten. Het zit namelijk zo: Toen mijn ballen nog niet ingedaald waren en nog veilig in mijn jongensbuikje opgeborgen zaten, was ik een nogal rumoerig baasje. Terwijl mijn stem het qua hoogte niet onverdienstelijk had gedaan in het achtergrondkoortje van Justin Bieber, maakte ik kabaal alsof ik in mijn eentje een Filipijnse gevangenisopstand probeerde uit te beelden. Dit had te maken met het feit dat ik en mijn directe omgeving leden aan een uitermate hoge gevoeligheid voor suiker. Dit gecombineerd met de schaamteloze hoeveelheid vrije tijd die ik toen als kereltje voor mijn kiezen kreeg zorgde er voor dat mijn ouders uit wanhoop alles uit de kast moesten halen om mij zo afgepeigerd mogelijk aan het avondeten te krijgen.

Aan de ene kant probeerden ze de frequentie suikershots in te dammen, die bij mij insloegen als A kwaliteit heroïne, en kreeg ik zodoende alleen nog maar speciale snoep. Akelig verantwoord, natuurzuiver traumasnoep dat me qua smaak deed denken aan de geur van m’n oma’s St. Bernard na het zwemmen. Aan de andere kant sleepten ze me van de ene zelfverdedigingsport naar de andere om mijn overschot aan energie omlaag te trappen. Judo, karate, Jiujitsu, ze probeerden me zelfs bij een Ninja schooltje te parkeren. Allemaal met weinig succes want de zin van zelfverdediging inzien als je alleen maar aan wilt vallen is net zo lastig als plat Haags praten terwijl je nog nooit een voet buiten Staphorst heb gezet.

Zelf had ik graag willen voetballen maar om een of andere reden hadden mijn ouders het daar niet zo op. Ik weet nog steeds niet waarom, misschien waren ze bang dat ik een keer een scheidsrechter dood zou schoppen of zo. Behoorlijk frustrerend en vanaf dat moment besloot ik dat ik sport niet leuk vind. Nu ik er zo over nadenk is het misschien wel een enigszins gedateerde mening. Ik kan zaterdag ook gewoon nonchalant gaan pingpongen bij PIP en kijken of ik daar niet wat ongedwongen plezier uit kan halen. Kan ik nog bij iemand in het team?

Rond de Tafel 29 maart bij PIP: http://www.facebook.com/events/110583309118936/?fref=ts

Fotografie & styling: Monique Chornowicz (http://vanityball.wordpress.com/)

‘Na een nacht lang rock ‘n’ roll op een huisfeest in de toenmalige Hillegomse villa van Gijs en een verwaterde kanotocht de ochtend erna’, antwoorden Gijs Burger en Ella Overkleeft van Poezie for Dinner als ik ze vraag hoe ze elkaar ontmoet hebben. ‘Dat is inmiddels al vele jaren geleden’, wordt er nadrukkelijk bij gezegd. Niet dat de twee nu oude opgedroogde burgertrutten zijn hoor, integendeel. Dat blijkt wel als ik ze op een ijskoude woensdagavond spreek in mijn mini penthuis in Amsterdam.  

Foto: Ella Overkleeft (organisator) 

Poezie for Dinner is, zoals Gijs en Ella zelf zeggen, een avond vol ‘poëtische performgeving’.  Geen zware kost en cryptische teksten waar je depressief en vol onwetendheid van achterblijft. Maar luchtige performances, die kort de aandacht vragen tijdens een gezellige avond eten. Het woord luchtig passeert het gehele gesprek nog een aantal keer de revue, alsof Gijs en Ella bang zijn dat ik anders denk dat wat zij neerzetten een elitaire bende is. Maar nadat Gijs de poëzie die hij en de andere performers tijdens Poezie for Dinner laten horen ‘het vieze kutje van de vaderlandse poëzie’ heeft genoemd, weet ik genoeg. Poezie for Dinner zoekt de wat meer edgy kant op van de Nederlandse taal.

Foto: Gijs Burger (organisator) 

Wat het verschil nog groter maakt met andere poëzie avonden is het diner eromheen. Je zit lekker te eten en drinken met je vrienden, familie of liefje en hier en daar word je in ene wakker geschud door bijvoorbeeld een act Steven de Peven of tekst van Gijs de la Chevre, alles onder begeleiding van de immer charmante presentatrice Ella. Je hoeft niet uren je kop te houden en doen alsof je aandachtig staat te luisteren naar oeverloos gezemel, terwijl je eigenlijk verdwijnt in de kont van het meisje voor je.

Bij de gedichten van Gijs de la Chevre (zijn artiestennaam), zal je eerder aan het kutje van de meisjes om je heen denken. ‘Ik schrijf gewoon over alles waar ik over wil schrijven, kutjes met stoppels bijvoorbeeld, niet met een achterliggende gedachte ofzo. En waar het hart vol van is, loopt de mond van over, zegt ‘ie zelf. Een aantal dagen voor betreffende optredens gaat Gijs door zijn repertoire heen. Sommige gedichten zijn hits en komen vaker langs en andere zijn oud en niet meer relevant. Aanvragen krijgt ‘ie ook, maar of hij deze gedichten ook weer zal opvoeren, is de vraag. Artiesten laten zich nou eenmaal niet forceren.

Op vrijdag 5 april kan je bij PIP langs voor een avond vol teksten, eten, luchtigheid, drinken en waarschijnlijk ook wel wat konten om in te verdwijnen, maar niet omdat je je staat rot te vervelen, maar omdat Poezie for Dinner  nou eenmaal lekkere wijven aantrekt. Volgens Gijs hebben Hagenezen hun hart wat meer op de tong liggen dan elders.  Of dat ook echt zo is zal uitwijzen in het gevecht om de microfoon.  Naast de performers die al op het programma staan, is iedereen namelijk meer dan welkom om zijn of haar zegje te doen tijdens de avonden. En ben je meer een held op sokken, dan kan je prima je heil zoeken bij De Geheimschrijvers. Zij komen langs om woorden te verzamelen om hier vervolgens een gedicht van te smeden. Zo kan iedereen zich tijdens Poezie for Dinner toch een beetje dichter wanen.

http://www.facebook.com/events/212320362233460/ 

ALFABET
Op 16 maart is PIP overgeleverd aan de jonge honden van Alfabet die alle letters af gaan op zoek naar de ultieme party. Dit keer de letter D met o.a. ME.N.U. LIVE (Awakenings, Morgen.Am) Samuel Deep (Slapfunk Records) Grego G, (Concrete Paris) FR & Bob Nagel (Dekmantel, Q-Day Strandwest)

DE GIN GIN
PIP gaat op 23 maart de wereld rond tijdens ‘De Gin Gin’ met o.a. Ari Deelder, Steven de Peven en Ben Penn die de avond voorzien van een smaakvolle melange van jazz, boogie en funk.

OUTERSPACE
Een week later, 29 maart,  tellen we af met OuterSpace #2 waar o.a. het kleurrijke collectief 030303 je om je as laat draaien met hun trippende acid, verder hebben we een ruime collectie aan space benodigdheden uit binnen en buitenland met o.a. Rinse(live) Weide(HUN) Faydz(UK) en N-Tone(resident). De eerste editie was een ware noodlanding op de maan en we rekenen weer op genoeg astronauten voor het stichten van een ruimte enclave.

ROND DE TAFEL
Op 30 maart kun je eindelijk je tafeltennis tenue of iets dat er op lijkt uit de kast pakken om mee te doen aan ‘Rond de Tafel Den Haag. Dit concept is geboren in Rotterdam en de vriendschap met PIP was al snel een feit. Met meerdere tafels, speciale ballen(extra zwaar) en een muzikale begeleiding van o.a. Jeff Solo(NOW & WOW, Andre Agressie(Platendraaiers) en Hollywood en Vine (PIP residents) kan het alleen maar goed komen.

Karl Krøyer was als ingenieur werkzaam in Koeweit en moest daar in 1964 een gezonken vrachtschip vol ontbindende schapen, 6000 welteverstaan, uit het water halen omdat het een bedreiging vormde voor de watervoorziening. Het moest heel snel gebeuren zonder dat het hele stinkende wollen zooitje in zee terecht zou komen. Krøyer kwam met zijn oplossing: hij pompte 27 miljoen pingpongballen in de romp van het schip, dat daardoor langzaam weer naar de oppervlakte kwam. Op 4 november dat jaar dient meneer Krøyer een patentaanvraag in Denemarken in voor deze werkwijze en werd toen in Engeland en Duitsland verleend, maar in Nederland werd het octrooi afgewezen. De reden? Donald Duck was hem in een verhaal uit 1949 al vóór geweest. 1-0 voor de broekloze eend en zijn ballen.

Over stand van zaken gesproken, ik heb er een hard hoofd in betreft mijn deelname als ‘PIP Ponger’ aan het tafeltennisevenement ‘Rond De Tafel‘, 30 maart in PIP. Ik weet niks van spelregels, het enige dat ik denk te weten is hoe je een balletje moet opgooien bij verschillende mensen. Zelfs grappen komen flauw uit de verf en mijn Nederlands klinkt ineens heel raar. Alles is een momentopname, vooral als het mij uitkomt, maar ik verheug me wel op de afterparty van het evenement met dj’s Jeff Solo, Andre Agressi, Donzige Deef, Meneer Laan en Hollywood & Vine. Dus of je nu meespeelt, toekijkt of net als ik beiden tegelijk; er valt een hoop te verliezen die avond. Vooral voor de winnaars want die krijgen een echte wisseltrofee, een gloednieuwe rugtas uit de EASTPAK Returnity lijn (t.w.v. 100 euro) en ook nog eens een Alfredo Gonzales sokken box (t.w.v. 45 euro).

Inschrijven kan nog trouwens. Hopelijk ben je goed, dan lig ik er met mijn team eerder uit en kan ik gaan zuipen.

ROND DE TAFEL “Rotterdam” aftermovie from Job Smit on Vimeo.